ابراهیم حاتمی‌كیا كه نام خود را به عنوان یكی از سینماگران مطرح و جریان‌ساز سینمای دفاع مقدس به ثبت رسانده بلاخره و بعد از چندین سال توقیف توانست فیلم خود را روی پرده‌ی نقره‌ای بفرستد.
آخرین فیلم ابراهیم حاتمی كیا تاكنون با استقبال خوبی از سوی مخاطب روبه‌رو شده است. فیلمی كه توانست سیمرغ بهترین فیلم و كارگردانی را در جشنواره فیلم فجر از آن خود كند. ابراهیم حاتمی كیا در گفتگویی با فارس در مورد به رنگ ارغوان می‌گوید: "محدوده سال‌های 81 به بعد یادتونه چه اتفاقاتی افتاد. یادمه كه تلاطم‌های سیاسی خیلی رنگی‌تر شد. بحث‌هایی مطرح شد كه یه وقتی تابو بود. بازدم اون فضا می‌شه "به رنگ ارغوان ".
اما نقدهای وبلاگ نویسان نیز از این فیلم خواندنی است.

*اخراجی‌ها آری به رنگ ارغوان نه
"سید جواد میری " با انتشار نوشته‌ای 10 قسمتی ضمن هشدار به خوانندگانش كه "شما با یك تأسف نامه مواجهید، نه یك نقد سینمایی! "، این فیلم را صرفا یك فیلم هندی خالی از احساس دانسته: "یكی از دوستان وقتی متوجه شد دارم از صحن علنی سینما جواب پیامك‌هایش را می‌دهم، اظهار شگفتی و ابراز كنایه كرد كه: مگر دوباره ده نمكی فیلم ساخته؟!
فیلم كه تمام شد جواب دادم: واقعاً كاش یك بار دیگر اخراجی‌ها را دیده بودم اما به رنگ ارغوان را نه!
پیامكی پرسید: یعنی اینقدر بد بود؟!
نوشتم: اطلاعاتی ِ به این خنگی ندیده بودم. نیز فیلم ـ هندی به این بی احساسی! حتی اشكم هم در نیامد. "
سید جواد میری در ادامه مطلبش با یادآوری دیدار كارگردانان با مقام معظم رهبری و درخواست درجه از طرف حاتمی‌كیا می‌نویسد: "وقتی حاتمی كیا داشت جایزه‌اش را در اختتامیه جشنواره فجر می‌گرفت، با اعتماد به نفس كامل می گفت: "به ما اعتماد كنید. ما شاخك‌های حساسی داریم و چیزهایی را می‌بینیم كه می‌تواند برای جامعه مفید باشد. اگر دیده نشویم، اگر تحقیر شویم، چیزی را می‌سازیم كه آن تحقیر را نشان بدهیم. اگر به ما ارج بگذارید، مطمئن باشید كه آن را به جامعه می‌دهید. ما چیزهایی را می‌بینیم و احساس می‌كنیم كه اتفاق می‌افتد...به ما اعتماد كنید، مطمئن باشید اعتمادتان به جامعه تزریق می‌شود. "
او همان كارگردانی است كه در دیدار كارگردانان با رهبری درجه می‌خواست و ضمناً اعتراف می‌كرد "دیگر سوژه‌ای برای ساختن فیلم درباره دفاع مقدس پیدا نمی‌كنیم ". در پاسخ به همین حرف‌ها بود كه آقا گفت درجه هنرمند را خدا به او داده، و از سوژه‌های بكری مثل زندگی برونسی مثال زد. دوست دارم بدانم حاتمی كیا احساس می‌كرده در "به رنگ ارغوان " دارد كدام افق دوردست را می‌بیند یا كدام گره كور را شناسایی می كند؟ "

*فیلم‌های بی رمق و كم جان
"سجاد صفار هرندی " اما این فیلم را قوی‌تر از ساخته های پیشین كارگردانش می‌د‌‌اند: "دیدن فیلم های بی رمق و كم جانی مثل به نام پدر و دعوت، دیدن به رنگ ارغوان طعمی از همان فیلم های پر خون دهه 70 را زیر زبان آدم می آورد.
صفارهرندی ولی مشكل این فیلم را مشكلی مهم‌تر از "مخدوش كردن چهره سیستم امنیتی كشور "دانسته: "مشكل مضمون كلّی فیلم است. این مضمون كه عشق و عواطف انسانی شأنی اجلّ از هر گونه آرمان، تعهد و ایدئولوژی دارد. این مضمون نه تنها در موقعیت و انتخاب نهایی مأمور امنیتی كه علاوه بر آن در زندگی تباه شد? پدر ارغوان (كه ظاهراً از سران منافقین است) منعكس می شود. پدر ارغوان در یكی از مهم ترین دیالوگ های فیلم به دخترش می گوید (نقل به مضمون) : "من و مادرت بالاخره فهمیدیم كه هیچ چیز در این دنیا ارزش این را نداشت كه ما تو را رها كنیم و به دنبال آن برویم. " و این گونه تمامی آرمان ها و عقیده ها یك كاسه می شود و همدلی كارگردان با مأمور امنیتی بر اولویت عشق بر تمام اینها فتوا می دهد. باید از برادر ابراهیم پرسید كه اگر همه آن شقایق هایی كه به تعبیر سید شهید شما بلبل نغمه خوان شان بودی، به ماجرای زندگی این گونه نگاه می كردند تقدیر جنگ ما چگونه رقم می خورد؟! "

*انگار به تدریج داریم زبان مشترك پیدا می‌كنیم
نویسنده اصلاح‌طلب وبلاگ "تلخ مثل عسل " گرچه ترجیح داده تا نقد سینمایی در مورد این فیلم ننویسد اما با مقایسه‌ حاتمی‌كیای دهه 60 و حاتمی‌كیای دهه 80 به نتیجه‌گیری مورد نظرش از این مقایسه می‌رسد: "توجه‌تان را جلب كنم به حاتمی كیای دهه 60 با فیلم وصل نیكان و حاتمی‌كیای دهه 80 و به رنگ ارغوان...آنجا از عشق، آن هم عشقی پاستوریزه، می‌شود گذشت بخاطر وظیفه و اینجا عشق حتی هو القادر را به هو الحبیب تبدیل می‌كند.
برای امیدواری نسل من به فردا همین بس كه در ذهن آدم‌های ایدئولوژی‌زده نسل 57، انگار كم‌كم عشق بر وظیفه و زندگی بر مرگ دارد چیره می‌شود و این پنجره‌ای برای ما می‌گشاید كه كمترین چشم‌اندازش همدلی است.
همدلی میان نسل ما كه زندگی خواسته و نسل 57 كه شور شهادت را تبلیغ كرده... انگار به تدریج داریم زبان مشترك پیدا می‌كنیم و این زبان مشترك به وقتش كار‌ها می‌كند، باشید و ببینید. "

*قصه فیلم اساسا تحمیلی است
"درخت گلابی " وبلاگ دیگری است كه به نقد این فیلم می‌پردازد. این وبلاگ نویس نوشته است؛: "فیلم به رنگ ارغوان، ساخته ابراهیم حاتمی كیا، برنده امسال جشنواره فیلم فجر بود. این البته اصلا جای تعجب نداشت و شاید قابل پیش بینی هم بود. ابراهیم حاتمی‌كیا به همراه مجید مجیدی پای ثابت جایزه‌های جشنواره است. "
این وبلاگ نویس در ادامه با انتقاد شدید از این فیلم و پرلكنت دانستن آن می‌نویسد: "قصه فیلم اساسا تحمیلی است و برپایه منطق پیش نمی‌رود.انگار ابر و باد و مه و خورشید كه باید اصولا دركار باشند، این دفعه همه دست به سینه نشسته‌اند كنار تا تراژدی‌ كه كارگردان در ذهن دارد اجرا شود. نه كسی وقتی كه باید شك كند، شك می‌كند. نه برای اتفاقاتی كه می‌افتند توجیه مناسب هست. اتفاقات می‌افتند چون كارگردان خواسته، نه به این دلیل كه باید بیافتند. این سطحی و باورناپذیر بودن وقایع از سوی دیگر با اجرای پرتكلف و ظاهراً كوبنده كارگردان، همراه شده. اما بجای اینكه آنها را بپوشاند به نظرم بیشتر برجسته‌شان كرده است. انگار بخواهید یك عروسك پلاستیكی را بزك كنید و بجای آدمیزاد جا بزنید. خب نمی‌شود. اتفاقاً برعكس توی ذوق بیننده می‌خورد. "